Dobroczynek gruszowiec – biologia i efektywność

Podstawą walki z przędziorkami w sadach ekologicznych, a także cennym dodatkiem do systemów integrowanej ochrony jest dobroczynek gruszowiec (Typhlodromus pyri).

Dobroczynek gruszowiec to niewielki roztocz osiąga do 0,4 mm długości. Jest drapieżnikiem, jego głównym pokarmem są przędziorki, ale żywi się również szpecielami, larwami czerwców oraz wciornastkami. W razie braku dostępnego pokarmu zwierzęcego może odżywiać się pyłkiem lub strzępkami i zarodnikami grzybów.
Żerują osobniki dorosłe i stadia larwalne dobroczynka – wysysają jaja oraz formy dorosłe szkodników. Jedna samica niszczy około 8 dorosłych lub 14 nimf przędziorka dziennie, co daje około 550 dorosłych lub 950 nimf w ciągu życia.
Dobroczynek gruszowiec występuje naturalnie w naszym klimacie, można go odnaleźć na drzewach i krzewach liściastych.
Zapłodnione samice zimują w kryjówkach, takich jak spękana kora czy pędy. Wiosną (w okolicach marca) opuszczają miejsca zimowania i już po 15 dniach składają jaja, nawet 1-1,5 jaja dziennie. Długość rozwoju uzależniona jest od warunków klimatycznych (głównie temperatury) oraz dostępności pokarmu, dlatego w naszym klimacie rozwija się od 2 do 4 pokoleń dobroczynka.
Mimo świetnego przystosowania do warunków klimatycznych Polski oraz dostępności pokarmu dobroczynek gruszowiec nie występuje w dużych populacjach. Mają na to wpływ stosowane środki ochrony roślin, które całkowicie lub częściowo ograniczają jego liczebność. Po wprowadzeniu dobroczynka do sadu należy zwracać uwagę na selektywność stosowanych środków ochrony roślin (insektycydów jak i fungicydów) i wybierać te, które wykazują selektywność w stosunku do pożytecznych organizmów.

wpływ pestycydów na populację dobroczynka

Dobroczynek gruszowiec w Polsce dotychczas był stosowany głównie do zwalczania przędziorka owocowca (Panonychus ulmi), przędziorka chmielowca (Tetranychus urticae), pordzewiacza jabłoniowego (Aculus schlechtendali) w sadach jabłoniowych. W krajach zachodniej i południowej Europy dobroczynka wprowadza się również masowo na winorośli przeciw przędziorkowi owocowcowi oraz szpecielom. Możliwe jest również wykorzystanie tego drapieżcy do niszczenia przędziorków na drzewach pestkowych, truskawkach, malinach i porzeczkach oraz szpecieli na śliwach.

Do sadu dobroczynka można wprowadzać w postaci zimujących samic na opaskach filcowych . Optymalny termin to początek roku aż do marca. Wczesna aplikacja zapewnia odpowiedni czas na przemieszczanie się samic, który zbiega się z pojawianiem się pierwszych przędziorków.

Typhlodromus pyri

Masz problem z przędziorkami lub szpecielami?Zapoznaj się z jednym ze starych, sprawdzonych sposobów biologicznego zwalczania takich szkodników jak:przędziorek chmielowiec (Tetranychus urticae)przędziorek owocowiec (Panonychus ulmi)pordzewiacz jabłoniowy (Aculus schlechtendali)szpeciel pilśniowiec (Eriophyes vitis)Calepitrimerus vitisProdukt dostępny w formie opasek filcowych – jednorazowa aplikacja.http://www.biocont.pl

Opublikowany przez Biocont Polska – biologiczna i integrowana ochrona roślin na 27 lutego 2017

 

Zabiegi z wykorzystaniem akarycydów, po wprowadzeniu dobroczynka zwykle nie są już potrzebne ze względu na dużą skuteczność żerowania drapieżnika. Jeśli w uprawie występuje duże zasiedlenie szkodnika (np. jeśli ochrona pod tym kątem była zaniedbana), warto zastanowić się nad wstępnym zwalczaniem przed zawieszeniem opasek.

Na wysoką efektywność dobroczynka największy wpływ mają jego zdolności do rozwoju w naszym klimacie oraz sam termin rozwoju i żerowania który przypada na czas występowania najistotniejszych szkodliwych roztoczy w uprawach owocowych.

Więcej informacji o opaskach filcowych z dobroczynkiem oraz dawkowaniu i aplikacji